قنــات (Kanat)
۱۳۹۵/۰۱/۳۰ تعداد بازدید: ۵۵۳
print

بزرگ‏ترین ابتکار در بهره ‏برداری از آبهای زیرزمینی در زمان‏ های قدیم، ساختن «قنات» یا «کاریز» بوده است که ایرانیان، مبتکر فن‏ آوری حفر و ساخت آن می باشند. قنات به عبارت ساده عبارت است از کانال زیرزمینی که توسط انسان بمنظور جمع‌آوری آب شیرین و انتقال آن به سطح زمین حفر می‏شود.

قنــات (Kanat)

تاریخچـه‏ قنـات

بسیاری از محققان، تاریخ حفر قنات را به دوره‌ هخامنشی نسبت می‌دهند. علّت این امر آن است که از دوره‌ ماقبل هخامنشی سنگ‌نوشته‌های اندکی باقی‏مانده و سند مکتوب از ماقبل این دوره وجود ندارد. طبق نظر پرفسور «هِنری گوبلو» قنات در حدود سال 800 قبل از میلاد مسیح در شمال‏ غربی ایران توسط معدنچیان حفر گردید. گوبلو معتقد است که قنات، ابتدا یک فنّ آبیاری نبوده، بلکه از فن‏آوری معدن نشأت گرفته و منظور از احداث آن جمع‌آوری آب‏های زیرزمینی مزاحم (زه آب‏ها) به هنگام حفر معادن بوده است.

این فن‏آوری به تدریج مورد استفاده کشاورزان واقع و به سراسر فلات ایران گسترش یافت. سپس به 36 کشور دنیا منتقل شده است.

حدود سال 525 قبل از میلاد، فنّ حفر قنات توسط ایرانیان به عمان، مسقط و شبه‌ جزیره عربستـان و حدود سال 500 قبل از میلاد به کشور مصر راه یافته و در حدود سال 750 میلادی به شمال قاره‏ آفریقا و کشور اسپانیا گسترش یافته است.

با گسترش دین اسلام، شمال قاره‏ آفریقا با قنات آشنا شد و قنات یا «فوگا» در حدود سال 750 میلادی توسط مسلمانان در شهر مادرید پایتخت کشور اسپانیا دایر گردید. در سال 1520 میلادی، اسپانیایی ‏ها حفر قنات را در کشور مکزیک آغاز کردند و در سال 1540 میلادی شهر پیکا در کشور شیلی صاحب قنات گردید.

 

نظرات

© کلیه حقوق و محتوای این سایت متعلق به نجات آب کشاورزی خراسان رضوی می باشد.
طراحی ، تولید و پیاده سازی پرتال : شرکت توسعه فناوری اطلاعات اینتک